Berlin, here we come

Endelig er den her, den etterlengta Project Week. No ventar ti dagar med null codes og seks av dei skal eg tilbringe med fem knakande kjekke personar i Berlin. Vi reiser frå campus i morgon nøyaktig klokka halv to for å sette oss på flyet frå Bristol til Berlin. Eg gler meg såå mykje til det her prosjektet, no får eg virkelig sjå om eg kan å snakke tysk etter fire og eit halvt år. Kan verte spannande å sjå om ein berlinar verkleg forstår det eg seier. Vi er ei lita, men god gruppe som derg avgarde sidan vi berre er åtte elevar tilsamen på AC som tek tysk, og seks stykker som skal til Berlin. Caroline, Eirik og eg frå Noreg, Sarah frå England huon frå Australia og Miguel frå Spania/USA. I tillegg til ein av tysklærarane våre, Christian, som for øvrig og er min Houseparent.

Sarah har visst nokre slektingar som budde i berlin i ti år, og hadde to sider fulle av forslag til kva vi kan gjere. Det inkluderer mellom anna både motorsykkel og sjokolademuseum og eit kjempestort marked, med klubbar om kvelden. Eg trudde trudde våren var kommen til Berlin og, men der tok eg feil gitt. Der er det visst åtte minusgrader og snøstorm og litt av kvart. Jaja, eg er glad eg er ein robust vikingnordmann som kan takle slikt "ekstrever," hihi. Vi har nemleg ingen check - in, eg kan nesten ikkje tru det, Christian sa vi berre måtte møte opp til frukost... Eg har ikkje pakka endå, måtte finne ein person eg kunne låne ein bag å pakke i, sidan eg berre har den gigantiske eg pakkar full i enden av kvar termin. Det var ikkje like enkelt når nesten alle skal ut på tur, men heldigvis hadde den snille andreåringen min, Sondre ein bag til overs.

I tilleg blei eg superglad og overraska då eg såg at namnet mitt sto på Packet List. Det er ein ting som kan få deg til å både hoppe og sprette. Eg lova. Ei litt bekymra mamma hadde sendt ein god- bedringspakke med norske sladrebald, tjukkelabbar som var rosa, Freia melkesjokolade og IFA sidan eg var sjuk heile forige veke. Dagen er redda. No skal eg sjå Oppdrag Nemo.